با پیشرفت و پیشرفت علم و فناوری، ارتوپدی پیشرفت های زیادی در زمینه تشخیص و درمان داشته است. ترویج سراسری درمان حذف ضایعات سل استخوان و مفاصل، میزان درمان جراحی را تا حد زیادی بهبود بخشیده است. ایجاد و توسعه جراحی دست به سرعت روش های تشخیص و درمان آسیب های دست را رایج کرده و بهبود بخشیده است. کاربرد گسترده میکروجراحی باعث شده است که بازسازی رایگان چندین انگشت پا، آناستوموز و آزادسازی دسته های عصبی، و آناستوموز بین شریان های کوچک به اندازه 0.2 میلی متر دیگر یک افسانه نباشد. تکنیک های جدید جراحی نتایج خوبی در درمان اسکولیوز، اسپوندیلوز گردن و تنگی دهانه رحم به دست آورده اند. تکنیکهای مختلف جراحی مؤثر برای بیماران آرتریت، بیمارانی را که سالها در بستر بودند، قادر میسازد دوباره بایستند. درمان تومورهای بدخیم استخوان از قطع عضو ساده به درمان جامع تکامل یافته است و نرخ درمان جراحی و میزان بقا را بهبود می بخشد. کاربرد بالینی آرتروسکوپی زانو نه تنها تشخیص برخی از بیماری های مفصلی دشوار را حل کرده است، بلکه امکان تشخیص و درمان همزمان را نیز فراهم کرده است. با توسعه علم مواد، درمان تثبیت داخلی در حال حاضر برای برخی از شکستگی های پیچیده امکان پذیر است. و عملکرد و عملکرد مفاصل مصنوعی و مهره های مصنوعی به طور فزاینده ای پیچیده می شود. به طور خلاصه، توسعه ارتوپدی از پیشرفت پزشکی پایه، به ویژه پزشکی تجربی و علم مواد جدایی ناپذیر است.
با تغییر زمان و جامعه، طیف آسیب ها و بیماری های ارتوپدی دستخوش تغییرات قابل توجهی شده است. به عنوان مثال، در حالی که بیماری هایی مانند سل استخوان و مفاصل، استئومیلیت و فلج اطفال به طور قابل توجهی کاهش یافته است، آسیب های ناشی از تصادفات رانندگی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. پیری جمعیت منجر به افزایش شکستگی ها و بیماری های مفصلی ناشی از پوکی استخوان در سالمندان شده است و عوامل محیطی منجر به افزایش متناظر تومورهای استخوانی و آرتریت روماتوئید شده است. این تغییر در طیف آسیب ها و بیماری های ارتوپدی ایجاب می کند که تمرکز تحقیقات و پیشگیری ارتوپدی باید با این تغییر تطبیق داده شود که به نوبه خود مسیر آینده ارتوپدی را تعیین می کند.